Homilie op 1 januari 2026
Beste zusters en broeders,
Op deze eerste dag van het nieuwe jaar staan we opnieuw aan een drempel. Een grens die we overstappen, niet alleen in de kalender, maar ook in ons hart. Het oude jaar laten we achter ons met alles wat het bracht: vreugde en verdriet, plannen die lukten en plannen die bleven liggen, momenten van verbondenheid en momenten van zoeken. En vandaag ontvangen we een nieuw begin. Niet als een leeg blad, maar als een uitnodiging om verder te bouwen aan wat goed is, en te groeien in wat nog beter kan. De eerste lezing uit het Boek Numeri geeft ons woorden die al duizenden jaren mensen begeleiden op hun weg: “Moge de Heer u zegenen en u bewaren. Moge de Heer de glans van zijn gelaat over u spreiden en u genadig zijn.” Het is alsof God zelf vandaag aan de deur van ons nieuwe jaar staat en zegt: Ik ga met je mee. Ik laat je niet los.
Die zegen is geen magische formule. Het is een belofte van nabijheid. Een uitnodiging om te leven vanuit vertrouwen, zelfs wanneer we niet weten wat het jaar zal brengen. Want een nieuw jaar is altijd een mengeling van hoop en onzekerheid. We dragen verwachtingen mee, maar ook vragen. En precies daar spreekt God zijn zegen uit: niet boven een perfect leven, maar boven ons echte leven.
Het evangelie van deze dag brengt ons naar Bethlehem, waar herders haastig op weg gaan en Maria alles in haar hart bewaart. En precies daar, in dat bewaren, herkennen we de kracht van het feest dat we vandaag vieren: Maria, Moeder van God. Zij die het Woord ontving, draagt het Licht in de wereld. Zij die niet alles begreep, bleef toch vertrouwen. Zij die geen grote woorden sprak, werd een bron van vrede.
Maria is niet alleen een figuur uit het verleden. Zij is het gezicht van onze Mariaparochie, het hart dat ons samenbrengt. In haar herkennen we wat wij als gemeenschap willen zijn: een plaats waar mensen welkom zijn, waar geloof mag groeien, waar zorg en nabijheid vanzelfsprekend worden. Een parochie die niet draait rond structuren, maar rond mensen. Rond luisteren, dienen, bidden, vieren. Al moeten we niet flauw doen, ons kerk is aan het veranderen.
En dat kunnen we alleen samen. Het voorbije jaar hebben velen zich ingezet: vrijwilligers die tijd en talent schenken, mensen die achter de schermen dragen wat niemand ziet, medewerkers die met geduld en creativiteit oplossingen zoeken, gezinnen die hun kinderen naar catechese brengen, ouderen die met hun gebed de gemeenschap dragen. Samenwerking is geen luxe, maar de zuurstof van onze parochie. En vandaag wil ik daar met grote dankbaarheid bij stilstaan. Het is niet vanzelfsprekend. Het vraagt geduld, overleg, creativiteit, soms ook verzoening. Maar het is de weg die Maria ons wijst: samen bewaren wat waardevol is, samen zoeken naar vrede, samen bouwen aan een gemeenschap waar iedereen welkom is.
Een nieuw jaar begint nooit met grote daden, maar met kleine keuzes. Met de keuze om opnieuw te vertrouwen. Om opnieuw te beginnen. Om opnieuw te luisteren naar Gods stem die zacht maar vastberaden fluistert: “Wees niet bang. Ik ga met je mee.”
Moge Maria, Moeder van God, ons leren bewaren wat waardevol is. Moge zij ons helpen om te zien waar vrede kan groeien. Moge zij ons begeleiden in dit nieuwe jaar, zodat onze Mariaparochie een plaats blijft waar mensen thuiskomen, waar geloof handen en voeten krijgt, waar samenwerking geen plicht is maar een vreugde.
Laten we dit jaar beginnen met een zegen over elkaar. Dat God ons hart opent voor zijn vrede. Dat Hij ons de moed geeft om te bouwen aan gemeenschap. Dat Hij ons de kracht schenkt om samen te werken, met velen, in vertrouwen en dankbaarheid.
Moge de Heer ons zegenen en bewaren. Moge Hij ons hart openen voor zijn vrede. Moge Hij ons leiden in dit nieuwe jaar.
Zalig nieuwjaar. En laten we samen verder gaan, gedragen door Maria en geleid door Gods licht.
Geert C. LEENKNEGT, priester
