Begin deze maand had ik het voorrecht om Santiago de Chile, de hoofdstad van het land, en de Casablanca‑vallei voor enkele dagen te bezoeken. Santiago is een stad waar geschiedenis, geloof en menselijke veerkracht elkaar raken. Aan de voet van de Andes ontvouwt zich een metropool die tegelijk modern en diep geworteld is. Voor wie er op bezoek gaat, wordt Santiago een plaats van ontmoeting: met een andere cultuur, met een kerk die haar eigen weg zoekt, en met mensen die hun geloof met eenvoud en warmte beleven.
Tijdens mijn verblijf had ik mij voorgenomen om de faculteit voor theologie te bezoeken. In het historische hoofdgebouw van de Pontificia Universidad Católica de Chile (PUC) kreeg ik te horen dat de faculteit doorheen de jaren op verschillende locaties gevestigd was en vandaag buiten het centrum ligt, op Campus San Joaquín. Toch was het bijzonder om net daar rond te lopen: in dat historische hoofdgebouw werkte ooit een man uit Lebbeke, een priester die ver buiten onze dorpsgrenzen een blijvende indruk naliet.
Een Lebbekenaar in Santiago
In Lebbeke draagt een van onze straten zijn naam: de Flor Hofmanslaan. Voor velen is dat een vertrouwde weg, maar wie was de man achter die naam? Het leven van E.H. Flor (Florimond) Hofmans is een verhaal van intellectuele kracht, diepe spiritualiteit en een verrassend internationale roeping. Zijn levensweg, al was die kort, blijft tot vandaag inspireren.
Vroege jaren en roeping
Flor Hofmans werd geboren op 12 maart 1925 in Lebbeke, in een tijd waarin het dorpsleven nog sterk door de kerk werd gedragen. Hij groeide op in een warm gezin en toonde al vroeg een opmerkelijke leergierigheid. Na zijn priesteropleiding werd hij op 16 april 1950 gewijd voor het bisdom Gent. Zijn studies brachten hem naar de KU Leuven, waar hij zowel een doctoraat in de theologie als een licentiaat in de bijbelwetenschappen behaalde. Die combinatie van pastorale bewogenheid en academische diepgang zou zijn hele leven kenmerken.
Leraar, professor en bezieler
Na zijn studies werd Hofmans leraar godsdienst aan de Bisschoppelijke Normaalschool in Sint‑Niklaas. Collega’s en leerlingen herinneren hem als een priester die helder kon spreken over geloof, zonder de warmte van het pastorale te verliezen. Hij was een man die mensen meenam in het evangelie, niet door grote woorden, maar door eenvoud en overtuiging.
In 1956 werd hij professor filosofie aan het Sint‑Paulusseminarie in Drongen. Daar groeide zijn reputatie als een begaafd docent die moeilijke theologische thema’s toegankelijk maakte. Zijn stijl was tegelijk academisch en spiritueel, een zeldzame combinatie die velen aantrok.
Een Vlaamse priester in Chili
In 1961 volgde een onverwachte wending: Flor Hofmans vertrok naar Santiago de Chile, waar hij hoogleraar theologie werd aan de Katholieke Universiteit. Binnen twee maanden sprak hij voldoende Spaans om les te geven; binnen twee jaar werd hij decaan van de faculteit. Zijn aanwezigheid viel samen met een periode van grote kerkelijke vernieuwing. Hofmans werd vanuit Chili lid van de Theologische Commissie van Vaticanum II, een uitzonderlijke erkenning voor een Vlaamse priester. Zijn bijdragen waren vooral gericht op de vernieuwing van de catechese en de bijbelse spiritualiteit.
Spiritualiteit van Foucauld
Naast zijn academische werk was Hofmans een van de eerste Vlaamse priesters die zich aansloten bij de Priesterfraterniteit Jesus Caritas, geïnspireerd door Charles de Foucauld. Hij hielp mee het tijdschrift Jesus Caritas op te richten en bracht de spiritualiteit van eenvoud, broederlijkheid en stille aanwezigheid dichter bij Vlaamse priesters. Zijn geschriften – waaronder Jesus; Who Is He?, Palestina toen Jezus daar leefde en Tochten met de Heer – ademen diezelfde eenvoud en diepgang.
Een plotse en tragische dood
Op 3 januari 1965 kwam Flor Hofmans om het leven bij een auto‑ongeval in de Baasrodestraat in Lebbeke. Hij was nog maar 39 jaar. Zijn dood liet een diepe indruk na, zowel in Vlaanderen als in Chili. Twee jaar later verscheen het boek Flor Hofmans, leven & getuigenis, waarin vrienden en collega’s zijn spirituele nalatenschap beschreven.
Een ringweg als herinnering
Toen Lebbeke in 1988 een nieuwe ringweg aanlegde, koos de gemeenteraad ervoor die te noemen naar een van haar meest bijzondere zonen: de Flor Hofmanslaan. Het is een stille herinnering aan een priester die ver buiten de grenzen van zijn dorp een spoor van geloof, intellect en broederlijkheid naliet.
Flor Hofmans blijft een voorbeeld van hoe een priester, geworteld in een kleine gemeen-schap, een wereldwijde horizon kan openen. Zijn leven nodigt ons uit om te geloven dat eenvoud en diepgang samen kunnen gaan, en dat een hart dat luistert verder reikt dan men ooit kan vermoeden.
Geert C. LEENKNEGT, priester
lit. : Flor Hofmans. Leven en getuigenis. Onder redactie van P. Schruers. Antwerpen,Patmos, 1967
andreasboel.be
dit artikel werd gepubliceerd in de Nieuwsbrief Mariaparochie nr.35- 22.08.2026
"Ik zat helemaal alleen op de aarde."
Ik zat helemaal alleen op de aarde.
Helemaal alleen.
Ik zag mezelf zitten op die grote bol.
Toen begon het.
De steeds terugkerende verschrikkelijke angst.
De bol begon te draaien met razende snelheid.
De bomen kraakten. De bergen stortten in.
De oceaan spoelde omhoog uit de diepte.
De wind huilde in mijn oren: Laat los! Laat los! Laat los!
Ik liet niet los.
Ik klampte mij vast aan de aarde met mond en handen en voeten.
Want ik was bang.
Wat zal er van mij worden in deze leegte, in deze nacht zonder einde?
Nooit, nooit…Tot ik ontwaakte. Nat van zweet en angst.
Nu ben ik negenendertig jaar oud. Ik heb het losgelaten. Het was ongeveer zes jaar geleden. Het gebeurde niet in een droom, maar overdag, midden in de werkelijkheid, en ik voelde: nu ben ik aan het einde, nu kan alles gebeuren. Verdriet of vreugde, of wat dan ook! Ik maakte mijn greep los. Ik gaf mij over aan Gods wil in iets dat steeds duidelijker werd, iets dat een zaak van leven en dood was. Ik werd meegesleurd in de leegte. Ik verloor mijn houvast en mijn grond onder de voeten. Zo’n ervaring kan iemand krankzinnig maken. Men zou er een einde aan kunnen maken. Alles wordt vreemd voor je. Je voelt werkelijk dat je je greep hebt verloren. Verloren. Je moet gered worden, opnieuw geboren uit bloed en duisternis.
En wanneer het tot dat punt gekomen is, wordt alles nieuw, zelfs een bloem, een vlinder, of het ruisen van de wind in het riet.
Maar bovenal Hij.
Het is werkelijk een kwestie van alles of niets. Het is hemel of hel voor een mens. Men wordt een mens of een onmenselijk wezen. Je staat voor de genadevolle keuze, vooral na de Menswording van de Zoon. Eén keer! Later beseft men dat het leven daar altijd al naartoe wees, zoals het Oude Verbond naar het Nieuwe, zoals de nacht naar de dag, zoals het verliezen van het leven naar het vinden ervan.
Ik schrijf dit voor hen die het kennen, opdat zij met mij mogen juichen in de Heer, en voor hen die ermee geconfronteerd worden, opdat zij niet terugkeren, want de Heer is ook herder in de nacht. Hij leidt je door de donkere valleien, en je hart kan slechts komen op de plaats waarnaar het verlangt door donkere valleien heen.
Een orkaan van liefde raast over de aarde, met zijn trekken, lokken, roepen: Laat los, geef toe, in Gods naam geef toe, allen tezamen.
— Flor Hofmans (1925–1964), Vlaams priester, hoogleraar theologie in Santiago de Chile (geciteerd in Wilfrid Stinissen, Into Your Hands, Father) en vrij vertaald door Geert C. Leenknegt
de 3 foto's werden genomen tijdens de reis naar Santiago de Chile, 7 augustus 2026, Geert C. Leenknegt: de Pontificia Universidad Católica de Chile (PUC).
De Faculteit Theologie van de Pontificia Universidad Católica de Chile (PUC) bevond zich vroeger op verschillende locaties in Santiago en is vandaag gevestigd op Campus San Joaquín, in de wijk Macul. Dit is de plek waar jij dus naartoe moet als je de huidige faculteit wil bezoeken. De faculteit waar Flor Hofmans werkzaam was, bevond zich toen in het hoofdgebouw op de foto's.
